کام، کام، ناکامی!

بر دست هایم می پیچم و عطر ناشناخته ی رخوت را از هوا بر می گیرم.

می خواهم برای تو صدای بلندی داشته باشم و دست هایی که عظمت لمس را به هوای خفته ی آغوش باز بشناسد.

چه گرمی مرددی...

+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۶ساعت 19:51 توسط ناشکیبا |