نشسته ام به انزوا به رنگ و بوی بی پناهی!

آدمی دقیقا در همون حالی که به محکم بودن دیواری مطمئن می شه و فکر می کنه که اگه با لگد توش بکوبه نمی ریزه، دقیقا در همون لحظه، دقیقا در خود همون لحظه می بازه. اون دیوار با لگد آدم می ریزه و بعد تو مجبوری با دست های خودت ذوباره آجر به آجر رو هم بذاریش و فراموش کنی چرا با لگد محکم بهش ضربه زدی، که چرا بغض از جهان رو در اون لحظه رو در اون لگد جا دادی و کوبیدیش تو دل دیوار...

نکنید، نکنید آقا!